Kosztorysy naprawy sporządzane przez firmy ubezpieczeniowe są często zaniżane. W większości przypadków wysokości wyliczonego odszkodowania uniemożliwiają dokonanie całkowitej naprawy pojazdu.

Zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody art. 361 § 2 k.c. Poszkodowany może domagać się od podmiotu odpowiedzialnego -ubezpieczyciela OC, odszkodowania pokrywającego wszelkie poniesione koszty związane z przywróceniem pojazdu do stanu używalności występującego przed uszkodzeniem.

Zgodnie z art. 363 § 2 k.c., wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen części zamiennych i usług koniecznych do wykonania naprawy (co do zasady mają być to ceny z daty ustalania odszkodowania

Obowiązek naprawienia szkody - wypłaty odszkodowania powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy  i czy zamierza ją naprawiać. Odszkodowanie bowiem ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę  znaczenia pozostaje fakt jakie rzeczywiste  koszty naprawy poniósł  poszkodowany i czy w ogóle zamierza dokonać naprawy.

Z art. 363 § 2 k.c. wynika, iż miernikiem wysokości odszkodowania są ceny. W warunkach gospodarki rynkowej podstawę obliczenia odszkodowania z reguły powinny stanowić ceny rynkowe.

Odszkodowanie obejmuje koszty zakupu niezbędnych nowych części i innych materiałów wynikające z cen producenta części ,  nabywając  części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego w wypadku pojazdu - nie ma obowiązku poszukiwać ich w najniższej cenie.

Wskazania co do stosowania przy naprawie nowych części są motywowane względami technicznymi,  bezpieczeństwa, a również estetyki i trwałości części zamiennych.

Przy ustaleniu wysokości szkody, ubezpieczyciel nie może rekomendować użycia  tańszych zamienników zamiast części oryginalnych, co skutkuje przyznaniem niższego odszkodowania. W większości przypadków takie postępowanie jest nieuprawnione i narusza interes poszkodowanego.